Canım Dedeme…

Canım dedem! İlk gittiğin zamanlar bu şekilde bir söz vermiştim. Seni hep yazacağım. Bizim dedeciğimiz gerçekten şahsına münhasır bir insandı.

Son yıllarda enflasyonla beraber biraz artmış olsa da eski yıllarda eline yapışık bir 50 lira ile dolaşır, eve geldiğin an onu sana verirdi. Dedemin 50 liraları da benim için çok kıymetliydi.

Koyu Beşiktaşlıydı. Zaten biraz hararetli ve yerinde duramayan bir mizacı olduğundan, maç izlediğinde televizyonun tam karşısında duran tek kişilik koltuğundan ayağa fırlar yakınına gidip, bakar, söylenir ve sonra geri yerine otururdu. Çoğu zaman maç varken sinirlenip heyecanlanmasın diye televizyon kapatılırdı. Beşiktaşlılar hala aynı hayatı yaşıyor dedeciğim senin suçun değil.

CHP’li ve acayip Atatürkçüydü. Evin her yerinde Atatürk fotoğrafları asılıydı. Sabahları kahvaltıdan sonra evden çıkar CHP’ye giderdi. Artık ne yapıyordu, nasıl vakit geçiriyordu bilmiyorum. Sadece çocuk aklımla dedeler gündüz vakitleri  CHP’de vakit geçirip akşam geri yemeğe gelirler sanıyordum. Yine çok küçük yaşlarda öğrendiğim ilk siyasetçi ismi dedem sayesinde Deniz Baykal’dı. Kendisini sık sık öfkeyle anardı.

Neşeliydi. Sabahları kahvaltı masasına oturunca “Gününüz aydın ürününüz bol olsun” der tatlı tatlı gülerdi.

Hafızası çok iyiydi. Tüm cumhurbaşkanlarını başbakanları ezberden sırayla sayabilirdi. Sanırım bu yüzden onun Alzhaimer olması hepimizi şok etti.

Fakat insan hep güzel anıları hatırlıyor işte. Güzel insanlar güzel anılarla yaşayabiliyorlar. Biz hep seni gülerek, neşeyle ve sevgiyle hatırlıyoruz dedeciğim.

Canım dedem seninle bir sürü olan komik anılarımızdan birini anlatacağım son olarak...

Dedem bir şeyi istediğinde hemen olmasını, yapılmasını isterdi. Sabırsızdı biraz bahsettiğim gibi. Bir gün bir gömleğine gıcık olası tutmuş. "Atalım bunu" demiş. Anneannem de karşı çıkmış "Nesi var gömleğin, olmaz atamazsın!"demiş. Dedemin de anneannemin korkusundan sesi çıkmamış ama aklı gömlekte. Anneannem görmeden atması lazım. Evde misafirler varken  o sıralar 9-10 yaşlarında olan beni çağırdı sessizce. En arka odaya gittik gizlice. "Ben gömleği camdan attım ama ağaca takıldı sana ağacı göstereceğim gidip tırmanacaksın, gömleği alıp atacaksın tamam mı?" dedi. Tabii ben hayırsız torun hem çok güldüm hem de dayıma yetiştirdim. Gidip aldık gömleği. Anneannem de duydu tabii. Gömlek geri eve geldi. Dedem mutsuz…

Çok tatlısın. Bitanesin. Seni seviyorum canım dedem!