Çakılı Kalmak

Bu hafta ve önceki haftalarda hep bir şeyler bekledim. Öyle iyisinden bir bekleyiş değil. Sabah kalkıyorum mesai saati bitene kadar diken üstündeyim. Gözüm telefonda, aklım telefonda. Haber gelecek. Tik tak tik tak… 5 oldu, hop sabahı bekle o zaman. Geceler kara tren. Geçmiyor anacım geçmiyor. Sabah oldu şükür. Tik tak tik tak.

Hiçbir haber gelmedi.

Planlar iptal oldu.

Hayaller yalan oldu.

Çeşitli hevesler kursakta “lank” diye kaldı.

1 yıldır planladığım, 4 ay önce uçak biletlerini aldığım yurt dışı seyahatim çatır çatur yandı. Vizem çıkmadı. Reddedildiğinden de değil, gelmedi. 3 ay oldu başvuralı. Yani şu süreçte kimler kimlere geldi, sen bana gelmedin vizecim.

Ufak bir Antalya planım vardı, her hafta yeni bir sorun çıktı, hepsi benimle ilgili tabii, en son şu hastane olayları olunca o da iptal oldu.

Olacağına kesin gözüyle baktığım bir iş vardı, oradan da ses seda gelmedi ve süresi geçti.

Buna benzer birkaç örnekle beraber gelmişini, geçmişini, sürecini arkadaşıma anlatırken dedi ki, “farkında mısın bilmiyorum ama sen şu an bir nedenden ötürü Ankara’ya çakılı kaldın”

Bir milim kıpırdayamıyorum sahiden. Dışardan oldukça bahtsız gözüken bu sürece çevremdeki Polyannalar sayesinde “vardır elbet bir sebebi, kaç yıl geçti aradan ayrı gayrı” diye bakıyorum. İkinci kısım alakasız, şarkıyı tutamadım.

Neyse dedim madem bu işler böyle Ölümlü Dünya 2 vizyona girdi hemen onu izleyelim. Komedi filmi izlerken bir insan kendini sorgular mı? Bana komedi filmi izlerken hayatımı sorgulattınız! Beni yarım saat orada varoluşsal sancılarla savaştırdınız. Bunalımından, depresyonuna, anksiyetesinden histeri krizine, vücudumun her zerresiyle film beni çarptı. Biriniz de demediniz ki Ekincim yardıma ihtiyacın var mı? Beni boğdu boğdu duvara attı. Çığlıklar yardım çığlıkları.

Çok beğendim. İlk film başkaydı tabii. Sorguladığım kısma gelirsek, ah dedim keşke ben de yazabilsem. Keşke ben de böyle insanlarla çalışabilsem. Üzüldüm, yanlış verilmiş kararlara ve cesaretsizliğime.

Neyse paspasla kendimi öldürmedim çok şükür. Sorarsınız da, “iyiyim abi sağ ol!”

Çünkü bazen böyle.